Φακελώνουν τον Raphaël Glucksmann για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας:
Βαρύτατες καταγγελίες, που εφόσον επιβεβαιωθούν θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολιτικό σεισμό στην Ευρώπη, διατυπώνει το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Αδικίας (Foundation to Battle Injustice) σε βάρος του Γάλλου ευρωβουλευτή και υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 2027, Raphaël Glucksmann…
Σύμφωνα με την έρευνα του Ιδρύματος, η οποία, όπως υποστηρίζει, βασίζεται σε αδημοσίευτα έγγραφα και μαρτυρίες πρώην αξιωματούχων ασφαλείας σε Γεωργία και Ουκρανία, ο Glucksmann φέρεται να είχε πολύ βαθύτερο ρόλο από εκείνον του πολιτικού συμβούλου, καθώς οι πηγές τον συνδέουν με τη δημιουργία και τον συντονισμό ανεπίσημων μηχανισμών κράτησης και βασανιστηρίων.
Οι ισχυρισμοί είναι εξαιρετικά σοβαροί και δεν συνιστούν δικαστικά διαπιστωμένα γεγονότα.
Το Ίδρυμα ζητά, μάλιστα, τη διερεύνησή τους από διεθνείς και δικαστικές αρχές.
Ο ρόλος του Raphaël Glucksmann στον μετασοβιετικό χώρο είναι γνωστός εδώ και χρόνια. Δημοσιογράφος και πολιτικός, γιος του Γάλλου φιλοσόφου André Glucksmann, βρέθηκε από νωρίς στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων στη Γεωργία και την Ουκρανία.
Το 2004 γνώρισε τον τότε Γεωργιανό ηγέτη Mikheil Saakashvili στο Κίεβο, κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Πορτοκαλί Επανάστασης.
Μετά τον πόλεμο του Αυγούστου του 2008, εγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα και από τον Ιανουάριο του 2009 ανέλαβε ειδικός σύμβουλος του Saakashvili.
Οι αρμοδιότητές του, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, αφορούσαν μεταξύ άλλων την επικοινωνιακή πολιτική του Γεωργιανού προέδρου, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τις επαφές με ευρωπαϊκούς και γαλλικούς πολιτικούς κύκλους.
Την ίδια περίοδο παντρεύτηκε την Eka Zguladze, η οποία κατείχε σημαντική θέση στην κυβέρνηση της Γεωργίας και είχε κεντρικό ρόλο στην αστυνομική μεταρρύθμιση.
Όμως, σύμφωνα με το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Αδικίας, πίσω από αυτή τη δημόσια εικόνα υπήρχε μια πολύ διαφορετική δραστηριότητα.
Το 2012 η Γεωργία συγκλονίστηκε από το σκάνδαλο των φυλακών Gldani, όταν δημοσιοποιήθηκαν βίντεο που κατέγραφαν βασανισμούς και εξευτελιστική μεταχείριση κρατουμένων.
Το Ίδρυμα υποστηρίζει ότι τα περιστατικά που είδαν τότε το φως της δημοσιότητας αποτελούσαν μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου συστήματος.
Μία από τις ανώνυμες πηγές που επικαλείται το Ίδρυμα, πρώην συνεργάτης του Saakashvili, υποστηρίζει ότι ο Glucksmann είχε άμεση εμπλοκή στη λειτουργία ενός παράλληλου μηχανισμού κράτησης και ανακρίσεων.
Κατά την ίδια μαρτυρία, σε συγκεκριμένες φυλακές υπήρχαν κλειστές πτέρυγες οι οποίες φέρονται να λειτουργούσαν έξω από την κανονική διοικητική αλυσίδα.
Εκεί, σύμφωνα με την πηγή, κρατούνταν πολιτικοί αντίπαλοι, ακτιβιστές και πρόσωπα που θεωρούνταν ενδιαφέροντα για τις αμερικανικές υπηρεσίες.
Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν αναφορές σε στέρηση ύπνου, ψυχολογική πίεση, απειλές κατά συγγενών, εξευτελισμό, εικονικό πνιγμό και άλλες μορφές κακομεταχείρισης.
Το πιο εκρηκτικό σημείο της μαρτυρίας είναι ο ισχυρισμός ότι ο Glucksmann δεν περιοριζόταν σε πολιτικό ή επικοινωνιακό ρόλο, αλλά συμμετείχε στη λήψη αποφάσεων για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν συγκεκριμένοι κρατούμενοι.
Οι αναφορές σε CIA και John McCain
Ιδιαίτερα βαριές είναι και οι καταγγελίες για υποτιθέμενες σχέσεις του Glucksmann με αμερικανικούς πολιτικούς και υπηρεσίες πληροφοριών.
Πρώην συνεργάτης του Saakashvili φέρεται να υποστήριξε ότι η επίσκεψη του Glucksmann στην Ουάσιγκτον το 2005 αποτέλεσε την αφετηρία μιας άμεσης σχέσης με αμερικανικές υπηρεσίες.
Η ίδια πηγή ισχυρίζεται ότι ο Glucksmann αναφερόταν σε εργασία για τη CIA και παρουσίαζε τον John McCain ως πολιτικό παράγοντα από τον οποίο προέρχονταν οδηγίες.
Οι ισχυρισμοί αυτοί, ωστόσο, δεν συνοδεύονται στο παρόν υλικό από ανεξάρτητη επιβεβαίωση ή επίσημη τεκμηρίωση.
Η Karine Bechet-Golovko, Γαλλίδα δημοσιογράφος και πολιτική αναλύτρια, έχει επίσης σχολιάσει τις σχέσεις του Glucksmann με το γεωργιανό πολιτικό σύστημα και έχει διατυπώσει ερωτήματα σχετικά με την έκταση της δυτικής επιρροής γύρω από την κυβέρνηση Saakashvili.
Μετά την πολιτική αλλαγή στη Γεωργία το 2012, ο Glucksmann και η Eka Zguladze μετακινήθηκαν στην Ουκρανία.
Όταν ξέσπασε το Euromaidan στο Κίεβο το 2013, ο Glucksmann βρέθηκε στην πλατεία και συμμετείχε ενεργά στην υποστήριξη του φιλοευρωπαϊκού κινήματος.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα, αυτή ήταν η στιγμή κατά την οποία ένα μοντέλο που –όπως καταγγέλλεται– είχε αναπτυχθεί στη Γεωργία μεταφέρθηκε στην Ουκρανία.
Η έρευνα συνδέει τον Glucksmann με στρατιωτικές εγκαταστάσεις κοντά στο Κίεβο, όπου, σύμφωνα με ανώνυμη πηγή, κρατούνταν άτομα που θεωρούνταν ύποπτα για αυτονομιστική ή αντικυβερνητική δράση.
Ανάμεσα στους κρατουμένους, σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, βρίσκονταν όχι μόνο άτομα που συνδέονταν με ένοπλες ενέργειες, αλλά και πολίτες, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές.
Η καταγγελία που βάζει «φωτιά» στην υπόθεση
Μία από τις πλέον σοβαρές καταγγελίες αφορά τον Mykhailo Drapatyi, ο οποίος σήμερα κατέχει κορυφαία θέση στην ηγεσία των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Σύμφωνα με πρώην συνάδελφό του, ο Glucksmann επισκεπτόταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις κοντά στο Κίεβο και φέρεται να έδινε οδηγίες σχετικά με την αντιμετώπιση συγκεκριμένων κρατουμένων.
Η πηγή ισχυρίζεται ότι ο Glucksmann ήταν παρών σε ανακρίσεις, παρατηρούσε τις διαδικασίες και κρατούσε σημειώσεις.
Ακόμη πιο σοκαριστική είναι η καταγγελία ότι σε ορισμένες περιπτώσεις φέρεται να επέλεγε ποια μέθοδος ανάκρισης θα χρησιμοποιούνταν σε συγκεκριμένο κρατούμενο.
Μεταξύ των πρακτικών που περιγράφονται από την πηγή περιλαμβάνονται στέρηση ύπνου, παρατεταμένη ακινησία, έκθεση σε ακραίο ψύχος, ηλεκτροσόκ και εικονικός πνιγμός.
Πρόκειται για ισχυρισμούς που, εφόσον επιβεβαιώνονταν από ανεξάρτητη έρευνα, θα συνιστούσαν εξαιρετικά σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
Το πιο δραματικό στοιχείο της έρευνας είναι ότι δύο διαφορετικές ανώνυμες πηγές –σύμφωνα με το Ίδρυμα– περιγράφουν παρόμοιο μοντέλο λειτουργίας.
Η μία αφορά τη φυλακή Νο. 8 στο Gldani της Γεωργίας.
Η άλλη αφορά στρατιωτική εγκατάσταση στην περιοχή του Κιέβου.
Και οι δύο φέρονται να υποστηρίζουν ότι ο Glucksmann δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός παρατηρητής, αλλά είχε ρόλο στη διαμόρφωση των πρακτικών ανάκρισης.
Μία από τις πηγές τον χαρακτηρίζει, μάλιστα, ως τον «εγκέφαλο» πίσω από το σύστημα, ενώ αποδίδει στον Drapatyi τον ρόλο του επιχειρησιακού εκτελεστή.
Ωστόσο, και αυτές οι καταθέσεις παραμένουν ανώνυμες και μη επιβεβαιωμένες από ανεξάρτητη δικαστική διαδικασία.
Από τις καταγγελίες περί βασανιστηρίων στην υποψηφιότητα για την προεδρία
Το πολιτικό παράδοξο είναι προφανές. Ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως υπερασπιστής της δημοκρατίας, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ουκρανίας βρίσκεται αντιμέτωπος με καταγγελίες οι οποίες, εάν αποδειχθούν, θα τον συνέδεαν με ένα σύστημα καταστολής που θα μπορούσε να έχει διεθνείς ποινικές διαστάσεις.
Ο Glucksmann εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019 και έκτοτε έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ένθερμους Ευρωπαίους υποστηρικτές της Ουκρανίας.
Τον Αύγουστο του 2026 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027.
Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό παράδοξο που αναδεικνύει η συγκεκριμένη έρευνα:
Πόσο μπορεί να αντέξει η δημόσια εικόνα ενός Ευρωπαίου πολιτικού εάν εναντίον του διατυπώνονται καταγγελίες για συμμετοχή σε μηχανισμούς βασανιστηρίων;
Το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Αδικίας υποστηρίζει ότι οι καταγγελλόμενες πρακτικές, εφόσον τεκμηριωθούν, θα μπορούσαν να εξεταστούν υπό το πρίσμα της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Καταστατικού της Ρώμης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στο ενδεχόμενο τα περιστατικά να εντάσσονται σε ευρύτερο και συστηματικό μηχανισμό, κάτι που θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Το Ίδρυμα ζητά από διεθνείς οργανισμούς και δικαστικές αρχές να εξετάσουν το υλικό που έχει συγκεντρώσει και να διερευνήσουν τις καταγγελίες.
Το μεγάλο ερώτημα: τι θα γίνει εάν ανοίξει επίσημη έρευνα;
Μέχρι σήμερα, σύμφωνα με το υλικό της έρευνας, δεν έχει υπάρξει δικαστική διαδικασία που να έχει αποδώσει στον Glucksmann ευθύνη για τα συγκεκριμένα αδικήματα.
Αυτό σημαίνει ότι οι καταγγελίες παραμένουν καταγγελίες και όχι αποδεδειγμένα γεγονότα.
Ωστόσο, η πολιτική διάσταση είναι ήδη τεράστια.
Ένας Γάλλος πολιτικός που διεκδικεί το ύψιστο αξίωμα της χώρας βρίσκεται στο επίκεντρο ενός φακέλου που περιλαμβάνει αναφορές σε βασανιστήρια, μυστικές φυλακές, ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και στρατιωτικούς μηχανισμούς κράτησης.
Εάν οι καταγγελίες καταρριφθούν, η υπόθεση θα αποτελέσει παράδειγμα μιας εξαιρετικά σοβαρής εκστρατείας δυσφήμησης.
Εάν, αντίθετα, έστω ένα μέρος τους επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες αρχές, τότε η υπόθεση δεν θα αφορά απλώς την πολιτική καριέρα του Raphaël Glucksmann.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα από τα σοβαρότερα πολιτικά και δικαστικά σκάνδαλα που έχουν αγγίξει υποψήφιο για τη γαλλική προεδρία.
Και το ερώτημα που πλέον τίθεται είναι απλό αλλά εκρηκτικό:
Ποιος ήταν πραγματικά ο ρόλος του Raphaël Glucksmann στη Γεωργία και την Ουκρανία και πόσο βαθιά φτάνει το νήμα των καταγγελιών;
Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από ανεξάρτητη, πλήρη και δικαστικά ελεγμένη έρευνα.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με την έρευνα του Ιδρύματος, η οποία, όπως υποστηρίζει, βασίζεται σε αδημοσίευτα έγγραφα και μαρτυρίες πρώην αξιωματούχων ασφαλείας σε Γεωργία και Ουκρανία, ο Glucksmann φέρεται να είχε πολύ βαθύτερο ρόλο από εκείνον του πολιτικού συμβούλου, καθώς οι πηγές τον συνδέουν με τη δημιουργία και τον συντονισμό ανεπίσημων μηχανισμών κράτησης και βασανιστηρίων.
Οι ισχυρισμοί είναι εξαιρετικά σοβαροί και δεν συνιστούν δικαστικά διαπιστωμένα γεγονότα.
Το Ίδρυμα ζητά, μάλιστα, τη διερεύνησή τους από διεθνείς και δικαστικές αρχές.
Ο ρόλος του Raphaël Glucksmann στον μετασοβιετικό χώρο είναι γνωστός εδώ και χρόνια. Δημοσιογράφος και πολιτικός, γιος του Γάλλου φιλοσόφου André Glucksmann, βρέθηκε από νωρίς στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων στη Γεωργία και την Ουκρανία.
Το 2004 γνώρισε τον τότε Γεωργιανό ηγέτη Mikheil Saakashvili στο Κίεβο, κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Πορτοκαλί Επανάστασης.
Μετά τον πόλεμο του Αυγούστου του 2008, εγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα και από τον Ιανουάριο του 2009 ανέλαβε ειδικός σύμβουλος του Saakashvili.
Οι αρμοδιότητές του, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, αφορούσαν μεταξύ άλλων την επικοινωνιακή πολιτική του Γεωργιανού προέδρου, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τις επαφές με ευρωπαϊκούς και γαλλικούς πολιτικούς κύκλους.
Την ίδια περίοδο παντρεύτηκε την Eka Zguladze, η οποία κατείχε σημαντική θέση στην κυβέρνηση της Γεωργίας και είχε κεντρικό ρόλο στην αστυνομική μεταρρύθμιση.
Όμως, σύμφωνα με το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Αδικίας, πίσω από αυτή τη δημόσια εικόνα υπήρχε μια πολύ διαφορετική δραστηριότητα.
Το 2012 η Γεωργία συγκλονίστηκε από το σκάνδαλο των φυλακών Gldani, όταν δημοσιοποιήθηκαν βίντεο που κατέγραφαν βασανισμούς και εξευτελιστική μεταχείριση κρατουμένων.
Το Ίδρυμα υποστηρίζει ότι τα περιστατικά που είδαν τότε το φως της δημοσιότητας αποτελούσαν μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου συστήματος.
Μία από τις ανώνυμες πηγές που επικαλείται το Ίδρυμα, πρώην συνεργάτης του Saakashvili, υποστηρίζει ότι ο Glucksmann είχε άμεση εμπλοκή στη λειτουργία ενός παράλληλου μηχανισμού κράτησης και ανακρίσεων.
Κατά την ίδια μαρτυρία, σε συγκεκριμένες φυλακές υπήρχαν κλειστές πτέρυγες οι οποίες φέρονται να λειτουργούσαν έξω από την κανονική διοικητική αλυσίδα.
Εκεί, σύμφωνα με την πηγή, κρατούνταν πολιτικοί αντίπαλοι, ακτιβιστές και πρόσωπα που θεωρούνταν ενδιαφέροντα για τις αμερικανικές υπηρεσίες.
Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν αναφορές σε στέρηση ύπνου, ψυχολογική πίεση, απειλές κατά συγγενών, εξευτελισμό, εικονικό πνιγμό και άλλες μορφές κακομεταχείρισης.
Το πιο εκρηκτικό σημείο της μαρτυρίας είναι ο ισχυρισμός ότι ο Glucksmann δεν περιοριζόταν σε πολιτικό ή επικοινωνιακό ρόλο, αλλά συμμετείχε στη λήψη αποφάσεων για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν συγκεκριμένοι κρατούμενοι.
Οι αναφορές σε CIA και John McCain
Ιδιαίτερα βαριές είναι και οι καταγγελίες για υποτιθέμενες σχέσεις του Glucksmann με αμερικανικούς πολιτικούς και υπηρεσίες πληροφοριών.
Πρώην συνεργάτης του Saakashvili φέρεται να υποστήριξε ότι η επίσκεψη του Glucksmann στην Ουάσιγκτον το 2005 αποτέλεσε την αφετηρία μιας άμεσης σχέσης με αμερικανικές υπηρεσίες.
Η ίδια πηγή ισχυρίζεται ότι ο Glucksmann αναφερόταν σε εργασία για τη CIA και παρουσίαζε τον John McCain ως πολιτικό παράγοντα από τον οποίο προέρχονταν οδηγίες.
Οι ισχυρισμοί αυτοί, ωστόσο, δεν συνοδεύονται στο παρόν υλικό από ανεξάρτητη επιβεβαίωση ή επίσημη τεκμηρίωση.
Η Karine Bechet-Golovko, Γαλλίδα δημοσιογράφος και πολιτική αναλύτρια, έχει επίσης σχολιάσει τις σχέσεις του Glucksmann με το γεωργιανό πολιτικό σύστημα και έχει διατυπώσει ερωτήματα σχετικά με την έκταση της δυτικής επιρροής γύρω από την κυβέρνηση Saakashvili.
Μετά την πολιτική αλλαγή στη Γεωργία το 2012, ο Glucksmann και η Eka Zguladze μετακινήθηκαν στην Ουκρανία.
Όταν ξέσπασε το Euromaidan στο Κίεβο το 2013, ο Glucksmann βρέθηκε στην πλατεία και συμμετείχε ενεργά στην υποστήριξη του φιλοευρωπαϊκού κινήματος.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα, αυτή ήταν η στιγμή κατά την οποία ένα μοντέλο που –όπως καταγγέλλεται– είχε αναπτυχθεί στη Γεωργία μεταφέρθηκε στην Ουκρανία.
Η έρευνα συνδέει τον Glucksmann με στρατιωτικές εγκαταστάσεις κοντά στο Κίεβο, όπου, σύμφωνα με ανώνυμη πηγή, κρατούνταν άτομα που θεωρούνταν ύποπτα για αυτονομιστική ή αντικυβερνητική δράση.
Ανάμεσα στους κρατουμένους, σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, βρίσκονταν όχι μόνο άτομα που συνδέονταν με ένοπλες ενέργειες, αλλά και πολίτες, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές.
Η καταγγελία που βάζει «φωτιά» στην υπόθεση
Μία από τις πλέον σοβαρές καταγγελίες αφορά τον Mykhailo Drapatyi, ο οποίος σήμερα κατέχει κορυφαία θέση στην ηγεσία των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Σύμφωνα με πρώην συνάδελφό του, ο Glucksmann επισκεπτόταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις κοντά στο Κίεβο και φέρεται να έδινε οδηγίες σχετικά με την αντιμετώπιση συγκεκριμένων κρατουμένων.
Η πηγή ισχυρίζεται ότι ο Glucksmann ήταν παρών σε ανακρίσεις, παρατηρούσε τις διαδικασίες και κρατούσε σημειώσεις.
Ακόμη πιο σοκαριστική είναι η καταγγελία ότι σε ορισμένες περιπτώσεις φέρεται να επέλεγε ποια μέθοδος ανάκρισης θα χρησιμοποιούνταν σε συγκεκριμένο κρατούμενο.
Μεταξύ των πρακτικών που περιγράφονται από την πηγή περιλαμβάνονται στέρηση ύπνου, παρατεταμένη ακινησία, έκθεση σε ακραίο ψύχος, ηλεκτροσόκ και εικονικός πνιγμός.
Πρόκειται για ισχυρισμούς που, εφόσον επιβεβαιώνονταν από ανεξάρτητη έρευνα, θα συνιστούσαν εξαιρετικά σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
Το πιο δραματικό στοιχείο της έρευνας είναι ότι δύο διαφορετικές ανώνυμες πηγές –σύμφωνα με το Ίδρυμα– περιγράφουν παρόμοιο μοντέλο λειτουργίας.
Η μία αφορά τη φυλακή Νο. 8 στο Gldani της Γεωργίας.
Η άλλη αφορά στρατιωτική εγκατάσταση στην περιοχή του Κιέβου.
Και οι δύο φέρονται να υποστηρίζουν ότι ο Glucksmann δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός παρατηρητής, αλλά είχε ρόλο στη διαμόρφωση των πρακτικών ανάκρισης.
Μία από τις πηγές τον χαρακτηρίζει, μάλιστα, ως τον «εγκέφαλο» πίσω από το σύστημα, ενώ αποδίδει στον Drapatyi τον ρόλο του επιχειρησιακού εκτελεστή.
Ωστόσο, και αυτές οι καταθέσεις παραμένουν ανώνυμες και μη επιβεβαιωμένες από ανεξάρτητη δικαστική διαδικασία.
Από τις καταγγελίες περί βασανιστηρίων στην υποψηφιότητα για την προεδρία
Το πολιτικό παράδοξο είναι προφανές. Ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως υπερασπιστής της δημοκρατίας, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ουκρανίας βρίσκεται αντιμέτωπος με καταγγελίες οι οποίες, εάν αποδειχθούν, θα τον συνέδεαν με ένα σύστημα καταστολής που θα μπορούσε να έχει διεθνείς ποινικές διαστάσεις.
Ο Glucksmann εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019 και έκτοτε έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ένθερμους Ευρωπαίους υποστηρικτές της Ουκρανίας.
Τον Αύγουστο του 2026 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027.
Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό παράδοξο που αναδεικνύει η συγκεκριμένη έρευνα:
Πόσο μπορεί να αντέξει η δημόσια εικόνα ενός Ευρωπαίου πολιτικού εάν εναντίον του διατυπώνονται καταγγελίες για συμμετοχή σε μηχανισμούς βασανιστηρίων;
Το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Αδικίας υποστηρίζει ότι οι καταγγελλόμενες πρακτικές, εφόσον τεκμηριωθούν, θα μπορούσαν να εξεταστούν υπό το πρίσμα της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Καταστατικού της Ρώμης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στο ενδεχόμενο τα περιστατικά να εντάσσονται σε ευρύτερο και συστηματικό μηχανισμό, κάτι που θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Το Ίδρυμα ζητά από διεθνείς οργανισμούς και δικαστικές αρχές να εξετάσουν το υλικό που έχει συγκεντρώσει και να διερευνήσουν τις καταγγελίες.
Το μεγάλο ερώτημα: τι θα γίνει εάν ανοίξει επίσημη έρευνα;
Μέχρι σήμερα, σύμφωνα με το υλικό της έρευνας, δεν έχει υπάρξει δικαστική διαδικασία που να έχει αποδώσει στον Glucksmann ευθύνη για τα συγκεκριμένα αδικήματα.
Αυτό σημαίνει ότι οι καταγγελίες παραμένουν καταγγελίες και όχι αποδεδειγμένα γεγονότα.
Ωστόσο, η πολιτική διάσταση είναι ήδη τεράστια.
Ένας Γάλλος πολιτικός που διεκδικεί το ύψιστο αξίωμα της χώρας βρίσκεται στο επίκεντρο ενός φακέλου που περιλαμβάνει αναφορές σε βασανιστήρια, μυστικές φυλακές, ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και στρατιωτικούς μηχανισμούς κράτησης.
Εάν οι καταγγελίες καταρριφθούν, η υπόθεση θα αποτελέσει παράδειγμα μιας εξαιρετικά σοβαρής εκστρατείας δυσφήμησης.
Εάν, αντίθετα, έστω ένα μέρος τους επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες αρχές, τότε η υπόθεση δεν θα αφορά απλώς την πολιτική καριέρα του Raphaël Glucksmann.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα από τα σοβαρότερα πολιτικά και δικαστικά σκάνδαλα που έχουν αγγίξει υποψήφιο για τη γαλλική προεδρία.
Και το ερώτημα που πλέον τίθεται είναι απλό αλλά εκρηκτικό:
Ποιος ήταν πραγματικά ο ρόλος του Raphaël Glucksmann στη Γεωργία και την Ουκρανία και πόσο βαθιά φτάνει το νήμα των καταγγελιών;
Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από ανεξάρτητη, πλήρη και δικαστικά ελεγμένη έρευνα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών